CZŁONKOWIE ZARZĄDU:PREZYDENT: Joan Laporta y Estruch
Joan Laporta urodził się 29 czerwca 1962 roku w Barcelonie.
Prezydent
Barcelony jest 42 sternikiem Azulgrany w historii klubu. Jego przygoda
z prezydenturą rozpoczęła się pod koniec sezonu ligowego 2002/2003.
Dokładnie 14 maja 2003 roku hiszpański prawnik został zaprezentowany
jako kandydat na fotel prezydenta Barcelony. Dzięki ciekawym
rozwiązaniom i obietnicy naprawy sytuacji po ustępującym Gasparcie,
Laporta wygrał wybory zdobywając 52,6% głosów, całkowicie deklasując
rywali. Na drugim miejscu uplasował się Lluis Bassat z 31,8% głosów
poparcia, a trzeci był biznesmen Jordi Majo (4,8%). W wyborach brali
udział także Jaume Llauradó, Josep Martínez-Rovira, Josep Maria
Minguella, a sama elekcja zasłynęła w historii klubu jako ta, w której
startowała największa liczba kandydatów.
Głównym punktem
kampanii wyborczej Laporty były obietnice transferowy. Kibice Barcelony
domagali się sprowadzenia gwiazdy światowego formatu, która poprowadzi
zespół do tak wyczekiwanych sukcesów. Kartą przetargową Laporty miał
być David Beckham, który jednak wolał zasilić drużynę Realu Madryt.
Nadzieją kandydującego Laporty stał się mniej znany, jednak już wtedy
przejawiający wielki talent, Ronaldinho – gracz PSG.
Zaraz po
wyborze swojej osoby na stanowisko prezydenta Laporta obiecał kibicom
oraz działaczom wielkie zmiany i odnowę wizerunku Barcelony: „Mamy
zamiar zrealizować wielki i poważny projekt” – obiecywał. W zapewnienia
jednego z najmłodszych prezydentów Barcelony uwierzyło wielu ludzi, a
na ceremonii nominacyjnej gratulacje Laporcie składali rywale na
stanowisko prezydenta.
Mimo, że jako prezydent Laporta zaczął
działać dopiero w 2003 roku, to w środowisku kibiców i władz Barcelony
znany był dużo wcześniej. Największą sławę przyniósł mu udział w
projekcje Elefant Blau. Zrzeszeni w nim członkowie klubu dążyli w 1998
roku do odsunięcia od władzy ówczesnego prezydenta klubu - Josepa
Lluísa Núńeza - oraz jego zarządu. W 2000 roku Laporta po raz kolejny
pojawił się na scenie FC Barcelony jako jeden z pomocników Lluisa
Bassat’a, który dążył do objęcia prezydentury w katalońskim klubie.
Laporta
jest człowiekiem wykształconym, który wiedzę zdobywał na Uniwersytecie
w Barcelonie. Hiszpański prawnik i działacz wielu organizacji jest
znany w świecie nie tylko z powodu pełnienia funkcji prezydenta
Azulgrany. Oprócz tego działa czynnie w Ilustre Colegio de Abogados de
Barcelona – prawniczej szkole mieszczącej się w mieście Gaudiego.
Uznanie zyskał także będąc patronem Comisión Ejecutiva de la Fundación
Ernest Lluch, oraz jednym z ekspertów Instytutu Studiów Wyższych Abat
Oliba. Z jego usług korzystają przedstawiciele Uniwersytetu w
Katalonii, na którym Laporta niekiedy prowadzi wykłady. El presidente
jest także doradcą konsula Japonii w Barcelonie.
Warto
zaznaczyć, że Laporta zastał klub w nieciekawej sytuacji ekonomicznej i
sportowej. Na stanowisku prezydenta zastąpił on Joana Gasparta, który
zrezygnował z pełnienia funkcji w lutym 2003 roku. Tymczasowe rządy w
klubie objął Eric Reyna, który – nie radząc sobie z prowadzeniem tak
poważnej i ogromnej instytucji – podał się do dymisji w maju tego
samego roku. Kontrolę nad klubem przejęła wtedy Komisja Zarządzająca,
która po niedługim czasie rozpisała termin nowych wyborów.
Pierwsza
kadencja Laporty stała pod znakiem wielkich sukcesów klubu. Mądra
polityka transferowa pozwoliła już w drugim sezonie (2004/2005), w
którym Hiszpan był prezydentem Barcelony, wywalczyć mistrzostwo kraju.
Kolejna edycja rozgrywek była jeszcze bardziej udana dla drużyny Dumy
Katalonii. Dzięki fenomenalnej postawie zawodników i sztabu
szkoleniowego Barca obroniła tytuł najlepszej drużyny Primera Division,
a do tego dodała zwycięstwo w elitarnej Lidze Mistrzów. Również
sytuacja ekonomiczna klubu uległa znacznej poprawie, a klub z miasta
Gaudiego, zdobywając coraz większą popularność, wyszedł z długów.
Sukcesy
Laporty stały w opozycji do sytuacji jego samego. Trzech członków klubu
uznało, że Laporta bezprawnie złamał status klubowy, który mówi o
trzysezonowej kadencji prezydenckiej. Ponieważ Laporta objął rządy pod
koniec sezonu 2002/2003, to cześć socios domagała się przeprowadzenia
kolejnej elekcji. Sprawa musiała zostać wytłumaczona na drodze sądowej.
Sąd
nakazał przeprowadzenie wyborów na początku września, jednak faworytem
był Laporta, który od początku wypracował sobie miażdżącą przewagę. W
miarę upływu czasu kolejni kandydaci rezygnowali z udziału w elekcji,
co doprowadziło do sytuacji, że ostatecznie jedynym kandydatem był sam
Laporta. Wybory okazały się niepotrzebne, a hiszpański prawnik został
prezydentem na drugą kadencję.
Program Laporty miał – i wciąż ma
– wielu przeciwników i równie wielu zwolenników. Prezydent Barcelony
był pierwszym człowiekiem, który odważył się zerwać z piękną, ponad
stuletnią tradycją Barcelony, dotyczącą „czystości barw” – nie
umieszczania na koszulkach logo sponsora. Zerwanie ze starymi
przywiązaniami oznaczało początek czegoś nowego, może jeszcze
piękniejszego – wprowadzenie idei „mes que un club” („więcej niż
klub”). Od sezonu 2006/2007 piłkarze Barcelony występują z logo
UNICEF-u na koszulkach, jednak klub nie otrzymuje z tego tytułu żadnych
środków, a sam przekazuje 1,8% rocznego budżetu na wspieranie głodnych
i potrzebujących dzieci.
Laporta ma 46 lat. Jest żonaty. Ma trójkę dzieci. Laporta jest socio Barcelony numer 27 869.
DYREKTOR TECHNICZNY: Aitor "Txiki" Begiristain
Aitor
Begiristain Múgica, znany powszechnie kibicom jako Txiki Begiristain,
jest drugą, co do medialności osobą Dumy Katalonii po prezydencie
Joanie Laporcie. Hiszpan urodził się 12 sierpnia 1964 roku w mieście
Olaberria. Zanim Txiki zaczął pełnić funkcję dyrektora sportowego
Barcelony dobrze poznał meandra futbolu, ponieważ na murawie spędził 17
lat.
Początki kariery piłkarskiej Txikiego sięgają Realu
Sociedad, którego to klubu Hiszpan był wychowankiem. Mimo, że
początkowo był jedynie rezerwowym szybko zdołał się przebić do
pierwszego zespołu i walnie przyczynił się do zdobycia przez drużynę z
Kraju Basków mistrzostwa Hiszpanii. W ostatnim sezonie gry w San
Sebastian Aitor zwrócił na siebie uwagę działaczy Barcelony, którzy
obserwowali go w czasie meczu finałowego Pucharu Ligi, w którym
Sociedad zmierzyło się właśnie z Dumą Katalonii (Azulgrana wygrała 1:0).
Hiszpan
wywarł pozytywne wrażenie i w lecie 1988 roku, wraz z dwoma kolegami z
drużyny – Bakero i Rekarte – dołączył do zespołu Azulgrany, którego
trenerem został Johan Cruyff. Txiki zdobył zaufanie Holendra, który
określał go mianem najinteligentniejszego zawodnika Dreamu Teamu.
Begiristain zdobył z Barceloną cztery mistrzostwa z Azulgraną, oraz
uczestniczył, chociaż jedynie w roli rezerwowego, w zwycięskim finale
Pucharu Europy w 1992 roku. Txiki opuścił Barcelonę w 1995 roku, po
siedmiu sezonach gry w bordowo-granatowej koszulce. Gdy odchodził
zapowiedział, że kiedyś wróci do Barcelony.
Kolejne dwa sezony
Txiki rozegrał w drużynie Deportivo La Coruna. Był to ostatni klub
hiszpański, w jakim występował. W 1997 roku przeniósł się do Japonii,
do zespołu Urawa Red Diamonds, a po dwóch latach, w 1999 roku zakończył
karierę zawodniczą.
Txiki był także reprezentantem kraju. W kadrze narodowej zaliczył 22 spotkania, w których zdobył sześć goli.
Po
zakończeniu kariery Txiki powrócił do Hiszpanii i zamieszkał w
Katalonii. Begiristain, chociaż z pochodzenia Bask, nauczył się płynnie
porozumiewać w języku katalońskim, czym zaskarbił sobie sympatię
kibiców. Z tej też przyczyny pełnił funkcję komentatora telewizje TV3,
oraz prowadził w niej swój własny program „El Vestidor” („Szatnia”).
W
1999 roku Txiki przystąpił do komitetu wyborczego Lluisa Bassata, w
którym działał także Laporta. Hiszpan otrzymał propozycję pełnienia
funkcji dyrektora technicznego (zwanego także sportowym) klubu, jednak
Bassat nie został prezydentem klubu i oczekiwania Aitora okazały się
daremne. Cztery lata później Txiki po raz kolejny wziął udział w
kampanii wyborczej – tym razem Laporty, który zaproponował mu – na
wyraźną prośbę samego Begiristaina – to samo stanowisko, które
obiecywał mu Bassat.
Laporta wybory wygrał, a Begiristain
otrzymał fotel dyrektora technicznego klubu. Od tego momentu stało się
o nim głośno, jako o działaczu klubowym. Przemyślane decyzje
transferowe, dokładne dane i analizy dotyczące zawodników, którymi
zainteresowany jest klubu, oraz uczestnictwo w najważniejszych dla FC
Barcelony wydarzeniach dały Txikiemu silną pozycję i możliwość
wpływania na decyzje zarządu.
Reszta zarządu:Alfons Godall – wiceprezydent odpowiedzialny za sprawy socjalne, rzecznik klubu
Jaume Ferrer – wiceprezydent ds. marketingu i mediów
Joan Boix – wiceprezydent odpowiedzialny za finanse, skarbnik klubu
Rafael Yuste – wiceprezydent ds. sportowych
Joan Franquesa - wiceprezydent ds. administracyjnych
Josep Cubells – sekretarz
Albert Perrín – członek zarządu, odpowiedzialny za relacje ze sportowymi federacjami i organizacjami
Jacint Borràs – członek zarządu, prezydent Barcy Atletic
Alfonso Castro - członek zarządu, odpowiedzialny za bezpieczeństwo i ochronę
Josep Anton - dyrektor Komisji Ekonomicznej klubu
Maria Elena Fort - przewodnicząca Komisji ds. Administracyjnych i Instytucyjnych
Jordi Torrent - dyrektor Komisji ds. Marketingu i Mediów