Ostatnimi czasy w Barcelonie koszulka z numerem "7" jest okupowana przez Skandynawów - Henrik Larsson a teraz Eidur Gudjohnsen. Czas przypomnieć o Duńczyku, który kilkanaście lat temu, rozpoczął tą ciekawą tradycję, której blichtr przywraca obecnie Iceman.

Allan Simonsen urodził się w duńskiej miejscowości Vejle, tam też rozpoczął swoją udaną karierę piłkarza. Jego pierwszym zespołem był Vejle Boldklub, tam zadebiutował jako senior w dorosłej piłce, w roku 1971. Pierwszy sezon - pierwszy sukces, jako 19-latek zdobył ze swoim zespołem mistrzostw Danii, by rok później obronić tenże tytuł i dołożyć zwycięstwo w finale Pucharu Danii.
Mając 20 lat zaliczył pierwszy występ w drużynie narodowej, w lipcu 1972 roku zagrał przeciwko Islandii. Mecz zakończył się zwycięstwem naszych bliższych sąsiadów, którzy rozgromili reprezentację Islandii aż 5:2 - dwie bramki strzelił debiutujący Simonsen.

Do kadry wprowadził go Rudi Strittich, który szybko zauważył potencjał, jaki drzemał w młodzieńcu. Zaufał mu do tego stopnia, że zabrał go na Igrzyska Olimpijskie w 1972 roku. Tam już w pierwszym spotkaniu pokazał, że nie boi się wielkich imprez i w kolejnych trzech pojedynkach, trafił trzy bramki. Dania przeszła pierwszą fazę grupową. W drugiej fazie grupowej Simonsen już nie był taki skuteczny i dwóch ostatnich meczy nie dokończył, będąc zmienianym w połowach.

Młodzieniaszkiem szybko zainteresowały się zagraniczne kluby, którym nie mogło ujść uwadze strzelenie trzech bramek, w pierwszych sześciu grach reprezentacyjnych i to w dodatku na Igrzyskach ! Reprezentant Danii postanowił kontynuować swoją karierę w Borussi Mönchengladbach. Z początku nie odnosił tam wielkich sukcesów, potrzebował czasu do aklimatyzacji. Pierwszy znaczący sukces odniósł w 1975 roku, gdy Borussia wygrała Bundesligę i zwyciężyła w Pucharze UEFA. Warto zaznaczyć, że Allan strzelił dwa gole w finale.

Kolejny rok, kolejne sukcesy. Borussia obroniła tytuł mistrza Niemiec, dorzucając zwycięstwo w Pucharze Niemiec. Jednak to, co najlepsze przed Simonsenem, miało dopiero nadejść...

W roku 1977 jego Borussia Mönchengladbach znów obroniła Bundesligę - trzeci raz z rzędu. Niemcom udało się również dojść do finału Pucharu Europy (obecna Liga Mistrzów), gdzie polegli 3:1 Liverpoolowi. Allan strzelił wyrównującą bramkę w finale, na1:1 - lecz Anglicy dorzucili jeszcze dwie i wygrali finał.
Oprócz sukcesów drużynowych, Duńczyk mógł dopisać sobie jeszcze tytuł Najlepszego Piłkarza w Europie, jako pierwszy futbolista z Danii otrzymał taki tytuł.

Udało mu się jeszcze wygrać kolejny Puchar UEFA w 1979 roku, gdzie oczywiście zaliczył trafienie w finale, by przejść do FC Barcelona.

W Katalonii miał zastąpić Carlesa Rexacha. Po szybkiej aklimatyzacji, w 1981 roku wygrał wraz z FC Barcelona Copa del Rey. Udało mu się trafić w finale Pucharu Zdobywców Pucharów, gdzie Blaugrana wygrała ze Standardem Liege, w stosunku 2:1. Dla swojego zespołu nie był typowym snajperem, często zaliczał asysty, choć bramki również zdobywał. Kibice z Camp Nou bardzo go lubili, głównie za dżentelmeńską postawą oraz świetne wyszkolenie techniczne. Był także "dobrym duchem" drużyny, potrafił zmobilizować swoich partnerów do walki, gdy Ci byli już całkiem zrezygnowani. Mimo swoich wątłych rozmiarów, nie odstawiał nogi, grał z pasją i poświęceniem.

Jego przygoda z Barcą szybko się skończyła, gdyż do zespołu Dumy Katalonii przybył Diego Armando Maradona. Należy pamiętać, że w tamtych czasach również obowiązywał limit obcokrajowców w lidze hiszpańskiej, dlatego działacze Katalończyków nieco zbyt pochopnie wystawili Simonsena na listę transferową.

W 1983 roku cały futbolowy świat obiegła szokująca wiadomość - Allan Simonsen przechodzi do Charlton Athletic za niespełna 300 tysięcy funtów! Należy dodać, że w tamtym sezonie Charlton grał tylko w angielskiej drugiej lidze, czyli bezpośrednim zapleczu Premiership.
W angielskim zespole błyskotliwy napastnik rozegrał 16 spotkań, strzelając dziewięć bramek. Został zmuszony odejść po sezonie, gdyż Anglicy nie byli w stanie wypłacać jego wysokiej pensji, dlatego znów trafił na listę transferową. Mimo oferty z Tottenhamu Hotspur i kilku mniejszych zespołów z Serie A - postanowił wrócić do korzeni, do Vejle Boldklub. Równe 11 lat minęło, odkąd wyruszył z tego samego miejsca, do którego wrócił by zakończyć swoją zawodową karierę.

W reprezentacji Danii odegrał dosyć ważną rolę, szczególnie jeżeli chodzi o eliminacje do Mistrzostw Europy w 1984 roku. Podczas tych eliminacji, Dania prowadziła w grupie, lecz nie miała jeszcze zapewnionego awansu, a ten mogłaby mieć pewny dopiero po zwycięstwie nad Anglią. W tym zażartym meczu, Skandynawom udało się wywalczyć rzut karny, lecz nikt nie miał ochoty strzelać z wapna, na bramkę Petera Shiltona, jedynie doświadczony Simonsen, któremu udało się zaskoczyć angielskiego bramkarza. Dania zwyciężyła 1:0 i awansowała do turnieju.

Warto dodać, że 1983 roku Allan Simonsen zajął trzecie miejsce w klasyfikacji najlepszych piłkarzy europy.

W 1984 roku na europejskim czempionacie miał ogromnego pecha, złamał nogę już w pierwszym spotkaniu Danii, przeciwko Francji. Bez niego Duńczykom udało się dojść do pół-finałów. Kontuzja była długotrwała, do reprezentacji wrócił jeszcze na mistrzostwa świata w 1986 roku, lecz tam był tylko rezerwowym, zaliczając pojedyncze minuty. Ostatnim występem w czerwono-białej koszulce był występ przeciwko Wschodnim Niemcom. Jego reprezentacyjny licznik zatrzymał się na 55 występach i 20 bramkach.

Allan Simonsen jest jedynym piłkarzem, który trafiał w każdym finale europejskiego pucharu, w którym grał: w Pucharze UEFA, Pucharze Zdobywców Pucharów i Pucharze Europy.