Gonzalvo III
Urodzony: 22.03.1922
Najmłodszy z braci Gonzalvo, zdecydowanie najbardziej utalentowany. Dokładnie Maria Gonzalvo Falcón. Był zmuszony oswoić się z nazwą Goznalvo III, ponieważ jego dwaj bracie również grali w Barcelonie. Był jednym z najlepszych zawodników w historii tego klubu. W latach '40 oraz na początku lat '50 wielu ekspertów uważało go za najlepszego pomocnika ligi.

Rozpoczynał swoją karierę w Mollet, jeszcze przed połączeniem tej drużyny z CE Europa, później przeniósł się do Barcy. Początki w Barcelonie nie były łatwe, gdyż trenerzy nie zauważali jego doskonałego talentu. Szukając ogrania przeniósł się do Zaragozy, aby później wrócić do ukochanej drużyny.

Dostał się do składu obok takich znakomitości jak Antoni Ramallets, Velasco, Josep Escolà, Joan Segarra, Estanislao Basora, César, Ladislao Kubala, czy jego brat Gonzalvo II. Właśnie z nimi święcił największe triumfy: pięć triumfów w lidze Hiszpańskiej, trzy Puchary Hiszpanii (wówczas nazywane Copa del Generalísimo). W finale tego pucharu w 1951 roku strzelił trzecią bramkę w zwycięskim meczu z Sociedad.

W 1955 przeniósł się do UE Lleidy, gdzie nie zagrzał długo miejsca. Karierę zakończył w CD Condal w 1957 roku. Ten zespół pierwotnie był drugą drużyną FC Barcelona, ale stał się oddzielnym klubem w 1950 roku, kiedy to wawalczono awans do najwyższej klasy rozgrywkowej w Hiszpanii.

Gonzalvo prezentował wspaniałą technikę, która onieśmielała kolegów z zespołu. Dobra gra głową to jeden z wielu atutów Gonzalvo. Prywatnie był bardzo przywiązany do miasta, którego barwy reprezentował. Miał wiele ofert z klubów zagranicznych między innymi z Torino.

Sezony w klubie: 1942-55
Rozegrane mecze: 331
Gole: 56
Tytuły:
5 Mistrzostw Hiszpanii (1944/45, 1947/48, 1948/49, 1951/52 i 1952/53)
2 Puchary Łacińskie (1949 i 1952)
3 Puchary Hiszpanii (1950/51, 1951/52 i 1952/53)
1 Złoty Puchar (1945)
3 Puchary Eva Duarte (1948, 1952 i 1953)