Sandor Kocsis
Urodzony: 30.09.1929
Wyśmienity snajper prześladowany przez pecha. ata urodzenia: 30 września 1929 roku
Miejsce urodzenia: Budapeszt
Pozycja: Prawy napastnik

Kariera:
Ferencvaros Budapeszt (… - 1950)
Honved Budapeszt (1950 – 1956)
FC Barcelona (1956 – 1966)

Reprezentacja: 68 występów / 78 bramek

Sandor Kocsis urodził się w 1929 roku 30 września w Budapeszcie. Jego pierwszym klubem był Ferenvcaros i już tam pokazywał się ze znakomitej strony. Jego atutem była znakomita gra w powietrzu, wyczucie, gdzie piłka spadnie i wyskok. Ponadto miał bardzo dobry przegląd pola i drybling, który każdego obrońcę wprawiał o ból głowy. Właściwie piłkarz kompletny i dżentelmen jakich mało – na boisku i poza nim.

Sandor Kocsis w reprezentacji Węgier zadebiutował jako 19-letni gracz Ferencvarosu Budapeszt i strzelił Rumunom dwa gole z dziewięciu strzelonych przez zespół „Madziarów”. Trener reprezentacji był
Gustav Sebes, który w tamtych latach był najważniejszą postacią w piłkarstwie na Węgrzech, stworzył w Honwedzie Budapeszt centrum szkolenia dla całych Węgier. Mając tam już Puskasa i Bozsika, Sebes wokół nich budował drużynę klubową, na której miała być oparta i reprezentacja, więc siłą rzeczy było to, że w końcu musieli się tam znaleźć i pozostali najlepsi piłkarze w kraju. W 1949r. Ferencvaros był jeszcze mistrzem, ale musiał oddać trzech napastników: Cibora, Budaia i właśnie Sandora Kocsisa.

Właśnie taki system Sebesa zadziałał niespodziewanie rewelacyjnie, bowiem w 1952 roku Węgrzy zdobyli Mistrzostwo Olimpijskie, a dla Kocsisa był to pierwszy tak duży sukces, ale miało być jeszcze lepiej. Kocsis w reprezentacji strzelał gola za golem, a Węgrzy wygrywali mecz za meczem. W 1963 roku Anglicy zaprosili Węgrów do Londynu i w „Meczu Stulecia” ponieśli klęskę. „Złota główka” błysnął po raz kolejny i strzelił gola głową.

Dziewięć lat wcześniej odbyły się Mistrzostwa Świata w Szwajcarii, które były nie zwykle udane dla Kocsisa – za wyjątkiem finału oczywiście. Już w pierwszych dwóch meczach strzelił dwie bramki: z Koreą trzy, a z RFN – cztery. W ćwierćfinale zaliczył kolejne dwa trafienia, które uzyskał w meczu z Brazylią, a w półfinale to jego gole w dogrywce dały awans do finału Węgrom. Przed decydującym meczem z RFN miał już na koncie 11 bramek, ale w finale już nie zdobył bramki. Węgrzy w Bernie niespodziewanie przegrali, ale on zdobył tytuł króla strzelców imprezy. Warto dodać, że Madziar był mistrzem „hattricków”, bo na mundialu zdobył dwa, a w reprezentacyjnej karierze aż 7!

W klubowej piłce Kocsisowi indywidualnie szło w sumie dobrze, ale drużyna przegrywała najważniejsze pojedynki. W Pucharze Europy Honved grał w Bilbao, gdzie przegrał pierwszy mecz 2-3. Czekał ich jeszcze rewanż, ale nie mógł on zostać rozegrany w Budapeszcie, bo tam wjechały czołgi z czerwoną gwiazdą. Drugie spotkanie odbyło się kilka miesięcy później i padł remis 3-3. Wszyscy zastanawiali się czy wracać do domu, ale tylko Puskas, Cibor i Kocsis zdecydowali się zostać na zachodzie. Cała trójka została później uznana za zdrajców. Pierwszy wylądował w Realu Madryt, a Kocsis z Ciborem wybrali Barcelonę.

Ta dwójka Węgrów w Barcelonie grała jak z nut. Dodatkowo miała do dyspozycji innego gracza z Węgier – Ladislao Kubalę. Sandor Kocsis w granatowo-bordowych barwach rozegrał 194 mecze i strzelił 140 bramek. Do tego zdobył po dwa razy tytuł mistrza Hiszpanii, Puchar Miast Targowych i Puchar Hiszpanii. Jednak znowu w najważniejszym momencie Kocsisa nie opuściło pech. W 1961 roku miał znów szanse zdobyć Puchar Europy, ale ponownie na przeszkodzie stanął stadion w Bernie. Na Wankdorf Barcelona uległa Benfice szalonego Eusebio.

W piłkę grał do 37 roku życia, bo wtedy odniósł ciężkie obrażenia w wypadku samochodowym, a potem jeszcze amputowano mu nogi. Nie mogąc znaleźć sensu życia, mając raka i problemy z krążeniem, w wieku 50 lat, popełnił w swoim domu w Barcelonie samobójstwo.