Joan Gamper
Urodzony: 22.11.1877
Założyciel FC Barcelona. Założyciel Barcelony, Joan (Hans) Gamper, pochodził ze szwajcarskiej rodziny i był jednym z pięciorga dzieci. Od najmłodszych lat przejawiał zainteresowanie sportem i swój czas dzielił pomiędzy naukę, a treningi. Warto wspomnieć, że i w jednym i drugim osiągał bardzo dobre wyniki.

Najlepiej szło Gamperowi w piłce nożnej, rugby, pływaniu i kolarstwie. Futbol jednak był jego największa pasją. Kiedy mieszkał w Zurychu, reprezentował barwy trzech klubów: Excelsioru, FC Zurych i Bazylei. Po ukończeniu osiemnastego roku życia przeniósł się do Lyonu, gdzie również występował w lokalnym zespole.

Kolejna, najważniejsza, przeprowadzka miała miejsce w 1899 roku, kiedy to Gamper zamieszkuje w Barcelonie. Zrobił to za sprawą swojego stryja, Emilia Gaisserta, który gorąco go do tego namawiał. Joan zamieszkał w dzielnicy Sant Gervasi. Brakowało mu tam klubu piłkarskiego, postanowił więc takowy założyć. Zebrał kilku podobnych jemu sympatyków futbolu i marzenie stało się rzeczywistością. 28 listopada 1899 roku założyli FC Barcelonę.

Gamper nie chciał jednak zostać pierwszym prezesem klubu. Stał się nim dopiero w 1908 roku, kiedy to istniało ryzyko, że klub przestanie istnieć. Joan podjął rozpaczliwe próby ratowania go. Mimo pierwszych sukcesów odchodzili socios, w pewnym momencie było ich tylko 38. Dzięki interwencji Szwajcara Barca nie rozpadła się. „Barcelona nie może przestać istnieć! Jeśli nikt nie chce wziąć na siebie odpowiedzialności prowadzenia klubu, ja to zrobię. Wierzę, że każdy, dla kogo piłka nożna nie jest w tych czasach czymś dziwnym, pomoże mi. Zapomnijmy o tym, co było złe, nie chcę już słyszeć skarg. Trzeba zabrać się do pracy i znowu uczynić FC Barcelonę silnym klubem” powiedział Joan podczas pierwszego przemówienia.

Słowa założyciela dały wszystkim nadzieję na lepsze czasy. Od tego momentu Gamper prowadził klub z entuzjazmem, dźwignął Barcę z kryzysu. Wiele inicjatyw wymyślonych przez niego, w tym przeniesienie klubu na nowy stadion, sprawiło, że zaczęli wracać socios. Niedługo po pierwszym wystąpieniu, było ich ponad dwustu.

Gamper przebudował również zespół w sensie sportowym. Na pierwsze efekty nie musiał długo czekać-już w sezonie 1908-1909 Barca zdobyła Mistrzostwo Katalonii. Do tego dorzucił Puchar Hiszpanii.

Po tych sukcesach, po 322 dniach panowania, Gamper zrezygnował z funkcji. Dalej zasiadał w zarządzie. Jednak 17 listopada 1910 roku, podczas Walnego Zgromadzenia, w skutek usilnych próśb pozostałych działaczy, powrócił na fotel prezesa. Był nim aż do 30 czerwca 1913 roku. Podczas drugiej kadencji miało miejsce kilka sporów, zarówno wewnątrz klubu, jak i z federacją hiszpańską.

W kolejnym sezonie również nie zabrakło kontrowersji, a po jednej z burzliwych dyskusji Gamper bez słowa opuścił posiedzenie. Wrócił jednak, wyjaśnił wszystko, a sezon zakończył się dla Barcelony dubletem: Mistrzostwem i Pucharem Hiszpanii. Coraz więcej konfliktów na linii klub-federacja, bunt piłkarzy i wewnętrzne spory, doprowadziły do rezygnacji Joana Gampera z funkcji prezesa.

Na to stanowisko wrócił jednak 17 czerwca 1917 roku. Jedną z pierwszych decyzji było podpisanie kontraktu z Jackiem Grenwellem - tym samym Anglik stał się pierwszym profesjonalnym trenerem Blaugrany. Dwa lata później kontrakt parafował legendarny Josep Samitier. W tymże roku, w obliczu narastających problemów, Gamper trzeci raz ustąpił.

Na czele klubu stanął raz jeszcze - 1 czerwca 1924. Był to jego czwarty i ostatni raz. Przybył do klubu, aby rozwiązać szereg problemów. 25 rocznica powstania, głównie dzięki Szwajcarowi, nie była naznaczona konfliktami. Jednak 17 grudnia 1925 roku, Gamper i cały zarząd, zostają odsunięci od klubu przez dyktatora, Primo de Riverę. Gwizdy, kpiny i okrzyki w stronę królewskiej parady, poskutkowały zamknięciem stadionu Les Corts. Po tych incydentach Gamper ostatecznie pożegnał się z klubem. Bez niego Barca z pewnością nie byłaby tym klubem, którym jest.

Joan Gamper popełnił samobójstwo 30 lipca 1930 roku. Przyczyną tak desperackiego kroku prawdopodobnie były problemy spowodowane działalnością w związkach walczących o wolność Katalonii. Na jego pogrzeb przybyły tłumy kibiców chcących oddać mu cześć. FC Barcelona, w hołdzie założycielowi, nadała mu specjalną kartę członkowską z numerem jeden i stworzyła puchar nazwany jego imieniem.