Josep Lluís Núñez
Urodzony: 07.09.1931
Najdłużej urzędujący prezydent w historii Barcy, a przy tym najbardziej utytułowany. Josep Lluís Núñez (ur. 7 września 1931 roku w Barakaldo)

6 maja 1978 roku Josep Lluís Núñez wygrał wybory prezydenckie z małą przewagą.

Kandydaci Ferran Ariño i Nicolau Casaus z 9 537 i 6 202 głosami przegrali właśnie z Núñezem, który z 10 352 głosami stał się 35. prezydentem w historii FC Barcelona. Przejął posadę 1 lipca 1978 roku.

W przeciwieństwie do większości prezydentów przed nim, Nuñez nigdy wcześniej nie był w zarządzie, ale bardzo dobrze znał się na zarządzaniu nieruchomościami. Wygrał kampanię prezydencką używając sloganu „Dla triumfującej Barcy” i potem okazał się najdłużej urzędującym prezydentem Barcy w historii.

Pierwszym głównym zadaniem Josepa Lluísa Núñeza było uporządkowanie problemów finansowych klubu, ale jego największym celem było zrobienie z FC Barcelona największej instytucji futbolu na świecie. Podczas swoich 22 lat urzędowania Barca spektakularnie się rozrosła. Zmodernizowane zostało Camp Nou, obok wybudowano Miniestadi (1982) oraz otwarto Muzeum FC Barcelona (1984), a także rezydencję dla młodych graczy z La Masia.

Podczas prezydentury Núñeza, drużyna piłkarska zdobyła masę tytułów zarówno w kraju jak i za granicą, zaś trzy inne sekcje sportowe Barcy (koszykówka, piłka ręczna, hokej na trawie) zostały skonsolidowane na wielką skalę i rozwinęły się ustanawiając nowe standardy na miarę europejską.

Rok po objęciu rządów przez Nuñeza, Barca wygrała Puchar Zwycięzców Pucharów w Bazylei. Był to pierwszy tytuł podczas jego prezydentury. Na zawsze zapamiętany będzie finał, kiedy tysiące fanów pojechało do Szwajcarii by dopingować zespół. W 1982, z Udo Lattkiem jako trenerem, Barca wygrała kolejny Puchar Zdobywców Pucharów pokonując Standard Liege w finale na Camp Nou, które wcześniej zostało rozbudowane, by zostać jednym z trzech stadionów użytych do nadchodzących Mistrzostw Świata. FC Barcelona przekroczyła liczbę 100 000 członków, a na konto klubu wpłynęło tyle pieniędzy, że Nuñez mógł kupić wówczas najlepszego piłkarza na świecie, Diego Armando Maradonę.

Klub nie przestał się rozrastać i w sezonie 1984/85 Nuñez mógł świętować drugi ligowy tytuł za swojej kadencji i przedłużył swoją prezydenturę nie dając szans innym pretendentom. Gorsze czasy przyszły po klęsce w finale Ligi Mistrzów 1986 w Sevilli i to był największy kryzys podczas urzędu Nuñeza (1988), który zakończył tym, iż prawie wszyscy piłkarze zostali zwolnieni.

Rozpoczął się nowy okres Josepa Lluísa Núñeza jako prezydenta. Trenerem zespołu został Johan Cruyff, a holenderski szkoleniowiec stworzył prawdziwy Dream Team, który zachwycał całą Europę swoją spektakularną grą. Barca w 1992 roku na Wembley zdobyła swój pierwszy w historii Puchar Europy wraz z bezprecedensowymi czterema kolejnymi tytułami ligowymi oraz innymi sukcesami. To był niewątpliwie najpiękniejszy sportowy okres. W 1989 roku Núñez po raz trzeci został ogłoszony prezydentem pokonując Sixte Ambrę 25 441 głosów do 17 609. W 1993 po raz czwarty odniósł sukces nie napotykając żadnych oporów.

Po ośmiu latach relacje między trenerem a prezydentem stały się napięte i Núñez zdecydował się położyć kres erze Cruyffa zatrudniając Bobby’ego Robsona. Rok szkolenia Anglika jest bardzo dobrze zapamiętany głównie z powodu gry Brazylijczyka Ronaldo, którego zdumiewające występy ekscytowały tłumy szczególnie w Pucharze Zdobywców Pucharów, Pucharze Hiszpanii i Superpucharze Hiszpanii. W 1997 roku Núñez ponownie przedłużył swoją prezydenturę uzyskując 76-procentowe poparcie, kiedy jego rywal, Àngel Fernández, 24-procentowe. Kilka miesięcy później prezydent musiał stawić czoła krytyce prezentowanej przez opozycję zwaną „El Elefant Blau”.

Tymczasem kolejny trener, Louis van Gaal stworzył zespół, który zdobył dwa Mistrzostwa Hiszpanii i jeden Puchar Hiszpanii w ciągu dwóch lat. Jednakże brak sukcesów w trzecim sezonie oraz niski kredyt zaufania ze strony kibiców zakończyły okres trenerski van Gaala w Barcelonie. Zanikało także poparcie dla Núñeza, który był kimś więcej niż tylko prezydentem zakańczającym kolejne stulecie. W końcu ustąpił ze stanowiska po 22 latach prezydentury.

Oczywiście Núñez był najdłużej urzędującym prezydentem w historii Barcelony i zgromadził więcej tytułów niż jakikolwiek inny prezydent. Jeśli chodzi o sukcesy z samej piłki nożnej, były to: 7 Mistrzostw Hiszpanii, 6 Pucharów Hiszpanii, 5 Superpucharów Hiszpanii, 2 Puchary Ligi Hiszpańskiej, 1 Puchar Europy, 4 Puchary Zdobywców Pucharów, 2 Superpuchary Europy i 3 Puchary Katalonii.