Domenec Balmanya
Urodzony: 29.12.1914
Fantastyczny trener, który na stałe zapisał się w historii Barcelony i La Liga. Przed przybyciem do Barcelony, jako piłkarz pierwsze kroki stawiał w swoim rodzinnym mieście w tamtejszym klubie. W La Liga zadebiutował 10 listopada 1935 roku już w Barcelonie prowadzonej wtedy przez Patricka O’Connella. Jego drużyna wygrała wówczas z Espanyolem 1:0. Podczas pobytu w stolicy Katalonii rozegrał w bordowo-granatowych barwach 111 spotkań. Podczas swojego debiutanckiego sezonu w Barcelonie pomógł drużynie wygrać Puchar Katalonii i osiągnął finał Pucharu Hiszpanii. Podczas wybuchu wojny w domowej, sezon 1936-37 został zawieszony, ale Barca w ówczesnej Republice Hiszpanii rywalizowała w Lidze Śródziemnomorskiej i właśnie w tym czasie Blaugrana z Balmanyą w składzie wygrała te zawody.

Po zakończeniu wojny domowej w finale Pucharu Generalisimo, Barca wygrała z ekipą Atletic Bilbao 4:3 i zdobyła tym samym Puchar. Początki kariery trenerskiej Katalończyka nie były usłane różami. Pierwszy zespół pod wodzą Domeneca – Gimnastic Tarragona został zdegradowany do niższej klasy rozgrywek w roku 1950. Pierwsze sukcesy przyszły dopiero w roku 1955, kiedy to prowadzona przez Balmanya Real Oviedo zajął drugie miejsce w Sekunda Division, jednak zespół nie uzyskał promocji do wyższej ligi gdyż, drużyna w play-off zajęła trzecie miejsce.

Następnie przyszedł czas na epizod w klubie, w którym Katalończyk się rozwinął najbardziej, mianowicie w Barcelonie. W sezonie 1956/57 zdobył Puchar Generalisimo oraz po raz pierwszy w karierze Fairs Cup. W roku 1958 podobnie jak rok wcześniej zajął w lidze trzecie miejsce, które nie zadowalało zarządu i postanowiono zwolnić Hiszpania ze stanowiska trenera Dumy Katalonii.
Po dwuletniej przygodzie z francuskim FC Sate, Balmanya postanowił powrócić do rywalizacji w La Liga jako trener Valncii, z którą zdobył dwukrotnie, w 1960 i 1961 roku Trofeo Naranja. Podczas sezonu 1963-64 został trenerem Realu Betis i doprowadził tą ekipę do trzeciego miejsca w lidze. Po tym sezonie zasiadł na ławce trenerskiej CD Malaga, którą poprowadził do awansu do wyższej ligi. Następnie przyszedł czas na najważniejszy sukces w karierze Katalończyka. Pod koniec sezonu 1965-66 mógł po raz pierwszy świętować tytuł Mistrza kraju zdobyty z Atletico Madryt. Ostatni etap to prowadzenie drużyny narodowej w 1966 roku przez 11 meczy. Zmarł w swoim ukochanym mieście, Barcelonie 14 lutego 2001 roku.