Enrique Fernandez
Urodzony: 10.06.1912
Talent z Montevideo oraz wspaniały taktyk. Jako zawodnik FC Barcelona trenowanej wówczas przez Franza Platko oraz Patricka O’Connella zdobył dwukrotnie Puchar Katalonii i osiągnął finał Pucharu Hiszpanii, Grał wtedy w drużynie razem z Joan Josep Noguésem, Josep Escolà oraz Domènec Balmanya. Razem z tym z ostatnim zadebiutował w La Liga 10 listopada 1935 roku pokonując Espanyol 1:0. W walce o tytuł Mistrza kraju, Enrique rozegrał 17 spotkań strzelając przy tym 8 goli. Podczas wojny domowej w Hiszpanii wyjechał do miasta, w którym się urodził i kontynuował grę w tamtejszym klubie.

Zmuszony do porzucenia gry w piłkę, bardzo skomplikowaną kontuzją kolana Fernandez rozpoczął karierę trenerską. Pierwszą dowodzoną ekipą przez Urugwajczyka było, w 1946 Nacional, z którą od razu zdobył Mistrzostwo kraju. Ten sukces spowodował, że został on zatrudniony w Barcelonie, do której bardzo chętnie wrócił. Mając w składzie takich zawodników jak Valasco Ramallets oraz Estanislo Basora zdobył dwukrotnie Mistrzostwo Hiszpanii w latach 1948 i 49. Podczas swojego kolejnego sezonu zdobył po raz pierwszy Puchar Latina, jednak sukces ten okupiony został przez dopiero piąte miejsce w La Liga. Po tym sezonie został zastąpiony przez Fernando Daucika.
Po zwolnieniu go ze stanowiska szkoleniowca katalońskiego klubu, Enrique Fernandez powrócił do poprzedniego zajęcia, a mianowicie do trenowania Nacionalu, z którym zdobył drugi w historii klubu tytuł Mistrza Urugwaju. Przyszedł czas na ponowną zmianę środowiska i ponownie Urugwajczyk wrócił do rywalizacji w La Liga jako trener Realu Madryt i zdobył w sezonie 1953-54 Mistrzostwo kraju. Kolejny sezon to tylko 10 spotkań, w których dowodził ekipą z Madrytu, ponieważ został zwolniony, a jego miejsce zajął Jose Villalonga. W sezonie 1959-60 Urugwajczyk był trenerem Realu Betis, ale tylko przez 10 spotkań. W lipcu 1961 został szkoleniowcem reprezentacji Urugwaju podczas dwóch meczy w kwalifikacjach do Mistrzostw Świata przeciwko Boliwii.