Helenio Herrera
Urodzony: 17.04.1910
Wspaniały trener i piłkarz Argentyńczyk urodzony 1910 roku w Buenos Aires. Zyskał przydomek „maga futbolu”. Jednak zanim został określony takim mianem, swą piłkarską karierę rozpoczął jako obrońca w marokańskim RC Casablanca. Stąd przeniósł się do Francji w 1932 roku i grał dla stołecznego CASG Paryż. Potem wiązał się ze Stade Francais, FCO Charlavile, Excelsior Roubaix, Red Star Saint-Ouen, Stade Francais, EF Paris – Capitale. Ostatnim etapem w karierze piłkarskiej był Puteax. Po przejściu na zawodniczą emeryturę, właśnie w tym ostatnim klubie rozpoczął karierę trenerską. Zaraz potem przeniósł się do Club Francais, gdzie wcześnie grywał. Jednak we Francji Herdera nie odniósł spektakularnego sukcesu. Postanowił więc przenieść się do Hiszpanii, w której trenował kolejno: Valladolid, Atletico Madryt, CD Malaga, Deportivo oraz FC Sewillę. W roku 1956 wyjechał do Portugalii, gdzie spędził następne dwa lata. Został tam szkoleniowcem CF Os Belenenses. Jednak Argentyńczyk stwierdził, że jego miejsce jest w Hiszpanii, Jak pomyślał, tak zrobił. Powrócił, by zostać trenerem słynnej już wtedy w całej Europie Barcelony. Udało mu się w roku 1959 i 1960 zająć pierwsze miejsce w tabeli ligowej, a to oznaczało dla niego oraz klubu ze stolicy Katalonii, zdobycie dwóch tytułów Mistrza kraju. Niestety, Helenio przestał się dogadywać z ówczesnym liderem zespołu Ladislo Kubalą i pod wpływem presji złożył swoją rezygnacje ze stanowisko menadżera klubu. Zaraz po tym wydarzeniu przeniósł się do Interu Mediolan, z którym osiągnął swe zawodowe apogeum. To właśnie Argentyńczyk jest autorem słynnego Catenaccio, z której Włosi słyną do dziś. Była to taktyka polegająca na „zamurowaniu” swojej bramki i skutecznej obronie. Mawiał zawsze, że „ jeśli nie stracimy bramki, nie przegramy meczu”. Taka gra miała niestety swoje złe strony. Sposób na murowanie bramki znalazł szerokie zastosowanie i migiem pojawiły się głosy o tym, że Helenio jest „grabarzem futbolu”. Herrera podczas trenowania Fc Barcelony oraz Interu Mediolan, był również zajęty prowadzeniem drużyny narodowej Hiszpanii (1959-62). A w latach 1966-67 prowadził też reprezentację Włoch. W roku 1968 popadł w konflikt z władzami Interu i jeszcze w tym samym roku przeniósł się do AS Romy, ale w 1973 powrócił do Mediolanu, ale nie odniósł z nią żadnych sukcesów. Po ataku serca wycofał się na jakiś czas ze świata futbolu, aby powrócić jako szkoleniowiec w 1978 roku w Rimini i 1979 w Fc Barcelonie. W 1981 zdecydował się na definitywne zakończenie kariery trenerskiej. Zmarł w 1997 w Walencji.