W 1907 roku grupa studentów medycyny i szkoły wojskowej Politechniki w Sewilli zakłada Sevilla Balompie, drugi w mieście klub piłkarski. Dwa lata później następuje rozłam w zespole – część zawodników zakłada Betis Foot – Ball Club, pozostała grupa zostaje w Sevilla Balompie, przez pierwsze miesiące istnienia znanej jako Espana Balompie. W 1914 roku, po wywalczeniu przez Sevillę Balompie mistrzostwa Sewilli, dochodzi do ponownego scalenia obydwu klubów, co daje początek Realowi Betis Balompie, występującemu do dzisiaj pod tą nazwą.
Obiecujące początki

Mniej więcej od tego samego czasu, klub swoje mecze zaczyna rozgrywać na El Campo de las Tablas Verde. Kibice nowego klubu zaczynają określać się mianem "beticos" bądź "balompedistas", a nazwy te w potocznej terminologii obowiązują do dzisiaj. W 1928 roku Betis, po wieloletnich próbach, wywalczył wreszcie Puchar Andaluzji. Rok później startuje liga, którą Real Betis rozpoczyna z poziomu Segunda Division.

Lata trzydzieste to złoty wiek w historii andaluzyjskiego klubu. Betis dociera do finału Pucharu Króla, jako pierwszy klub z południowej części kraju, wygrywa rozgrywki Segunda Division w 25 rocznicę założenia, a w sezonie 1934/35 zdobywa mistrzostwo kraju, wywalczając je w ostatniej kolejce.
Czas wzlotów i częstych upadków

Wspaniały okres historii klubu przerwały niespodziewane kłopoty finansowe oraz – przede wszystkim – wojna domowa w Hiszpanii, w czasie której wielu zawodników i działaczy wszystkich niemal klubów uciekało by chronić się przed walkami, a po wojnie do swych klubów nigdy już nie powróciło. Strukturalny rozpad nie ominął Betisu, który w pierwszym po wojnie sezonie – 1939/40 – nie zdołał uniknąć degradacji. 7 lat później Betis przegrywa barażową rywalizację z Racingiem i zmuszony jest opuścić szeregi drugiej ligi, zaczynając swój pobyt w Terceta Division. Upadek sportowy klubu nie przyniósł odwrócenia się odeń najwierniejszych kibiców, a jeszcze bardziej zacieśnił więzi pomiędzy klubem, a – paradoksalnie – zwiększającą się społecznością fanów. Po kilku latach Betis zdołał się podnieść sportowo i wrócił do Segunda Division, a w roku 1958 – do rozgrywek najwyższej klasy. Po chwilowych sukcesach, takich jak trzecia pozycja w lidze i udział w europejskich pucharach, Betis zaczyna okres sporej niestabilności, przylega do niego popularne wówczas miano "zespołu - windy", bowiem przyszło mu zaliczać błyskawicznie następujące po sobie kolejne spadki i awanse. Okres kolejnego, dłuższego zadomowienia w lidze przyszedł dopiero w roku 1974.

W 1977 roku Betis tryumfuje w Pucharze Króla na stadionie Vicente Calderon, a w rozgrywkach Europejskich dochodzi do ćwierćfinału Pucharu Zdobywców Pucharu, i niespodziewanie – w zgodzie ze swą osobliwą historią – spada do Segunda Division. W 1979 roku powraca jednak do Primera, gdzie w następnych sezonach będzie ważną jakością w hiszpańskim futbolu. Powraca "Eurobetis", bowiem zespół uzyskuje kolejne klasyfikacje do Pucharu UEFA, gdzie nigdy jednak nie przebył granicy ćwierćfinału rozgrywek.
Era Lopery

Po latach sporych osiągnięć, przychodzi znowu czas kryzysu, związany z problemami ekonomicznymi klubu. W 1991 roku Betis spada do Segunda, a konieczność zamiany w Sportową Spółkę Akcyjną wymusza na Betisie spore zmiany strukturalne i wydatki finansowe. El Plan de Saneamiento (Plan Uzdrowienia), zakłada konieczność zgromadzenia 1.200 milionów peset, sumy ponad dwukrotnie wyższej, aniżeli wymaganej od innych zespołów Primera i Segunda Division. Z ciężkim trudem działaczom udało się zgromadzić 400 mln peset, kolejne 100 mln przyniosła emisja akcji, ale wciąż brakowało lwiej części wymaganej kwoty. Kiedy wydawało się, że przymusowa degradacja do Segunda B klubu raczej nie ominie, z 680 mln peset zjawił się Manuel Ruiz de Lopera, który wykupił większościowy pakiet akcji i zapewnił finansową stabilizację klubu. W 1994 roku Betis wraca do Primera, gdzie szybko znajduje miejsce w czołówce tabeli, a w Pucharze Króla dochodzi do finału, który wprawdzie przegrywa, ale uzyskuje kolejny awans do Pucharu Zdobywców Pucharu. Sukcesy jak zwykle nie zwiastowały katastrofy, więc olbrzymim zaskoczeniem była słaba postawa Betisu w ligowych rozgrywkach w kolejnych latach, co skończyło się degradacją do Segunda w roku 2000. Po roku Betis po raz kolejny wraca w wielkim stylu, zajmuje czwarte miejsce w tabeli i uzyskuje awans do Pucharu UEFA. Niewątpliwie najlepszym rokiem w ostatnich latach historii Betisu był jednak sezon 2004/05, w którym andaluzyjski klub zajmuje 4. pozycję w lidze, wywalczając udział w Lidze Mistrzów, tryumfuje ponadto w rozgrywkach Pucharu Króla. W trudnej grupie z Chelsea, Liverpoolem i Anderlechtem Bruksela Betis zajmuje trzecią pozycję, ale m.in. dzięki dobrej postawie w starciach z potężnymi rywalami, Verdiblancos wyrabiają sobie solidną markę w Europie.