Mistrzostwo Hiszpanii: 31

1931/32, 1932/33, 1953/54, 1954/55, 1956/57, 1957/58, 1960/61, 1961/62, 1962/63, 1963/64, 1964/65, 1966/67, 1967/68, 1968/69, 1971/72, 1974/75, 1975/76, 1977/78, 1978/79, 1979/80, 1985/86, 1986/87, 1987/88, 1988/89, 1989/90, 1994/95, 1996/97, 2000/01, 2002/03, 2006/07, 2007/08

Copa del Rey: 17

1904/05; 1905/06; 1906/07; 1907/08; 1916/17; 1933/34; 1935/36; 1945/46; 1946/47; 1961/62; 1969/70; 1973/74; 1974/75; 1979/80; 1981/82; 1988/89; 1992/93

Superpuchar Hiszpanii: 8

1988, 1989, 1990, 1993, 1997, 2001, 2003, 2008

Copa de la Liga: 1

1984/85

Copa Eva Duarte: 1

1947

Liga Mistrzów UEFA: 9

1955/56 (w finale 4-3 z Stade de Reims)

1956/57 (w finale 2-0 z Fiorentiną)

1957/58 (w finale 3-2 z Milanem)

1958/59 (w finale 2-0 z Stade de Reims)

1959/60 (w finale 7-3 z Eintrachtem)

1965/66 (w finale 2-1 z Partizanem)

1997/98 (w finale 1-0 z Juventusem)

1999/00 (w finale 3-0 z Valencią)

2001/02 (w finale 2-1 z Bayerem)

Puchar UEFA: 2

1984/85 (w finale w dwumeczu 3-0 i 0-1 z Videotonem)

1985/86 (w finale w dmumeczu 5-1 i 0-2 z 1. FC Köln)

Puchar Interkontynentalny: 3

1960 (5-1 z Peñarolem)

1998 (2-1 z Vasco da Gama)

2002 (2-0 z Olimpią)

Superpuchar Europy: 1

2002 (3-1 z Feyenoordem)

Copa Iberoamericana: 1

1994 (4-3 w dwumeczu z Club Atlético Boca Juniors)

Puchar Łaciński: 2

1955 (w finale 2-0 z Stade de Reims)

1957 (w finale 1-0 z SL Benfica)

Finał Ligi Mistrzów: 3

1961/62, 1963/64, 1980/81

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów: 2

1970/71, 1982/83

Trofeo Santiago Bernabéu: 19

1981, 1983, 1984, 1985, 1987, 1989, 1991, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2003, 2005, 2006, 2007,2008

Ekipa założona 6 marca 1902 roku. Jest jednym z najlepszych zespołów w Hiszpanii, o czym świadczą trofea zdobyte przez zawodników z Madrytu. Pierwszym spotkaniem, jakie rozegrali „Królewscy”, bo tak w Polsce kibice nazywają Real, był pojedynek pomiędzy drużyną czerwonych a niebieskich. Mecz miał na celu wyłonienie pierwszej jedenastki, która będzie grała w kolejnych już, poważnych rywalizacjach. Po wyrównanym pojedynku, górą byli niebiescy, wygrywając 1:0. Zaraz po tym zwycięstwie trenerem
Galacicos został Anglik Arthur Johnson, natomiast prezydentem Julian Palacios.

Późniejsze mecze, również zbytnio nie wychodziły „Królewskim”, a ich pierwsze trofeum to Copa de la Gran Pena, które gracze z Madrytu wywalczyli po pokonaniu słabego Espanyolu. Dwa lata od powstania zespołu Madrid CF łączy się z innymi ekipami z Madrytu, jakimi są Moderno, Amicale i Moncloa. Dzięki, tej zmianie, zostaje również zmieniony prezydent, którym został Carlos Padros, brat Juana, który rządził w zespole między Johnsonem, a swoim rodzonym bratem.

Bez tych dwóch graczy Blancos również grali bardzo dobrze. W 1943 roku pokonali w pucharze Azulgranę w pierwszym pojedynku 3:0, natomiast w kolejnym..11:1 (!) i było to rekordowe zwycięstwo Realu nad Barcą. Dwa miesiące po tym wspaniałym spektaklu, prezydentem opisywanego klubu zostaje były piłkarz Fernando Santiago Bernabeu de Yeste. Nowa władza gwarantuje, że wybuduje obiekt, który będzie jednym z najlepszych w Hiszpanii i dzięki temu zostaje on prezydentem ekipy dożywotnio.

W roku 1946 grający w białych koszulkach Real rozegrał pierwszy mecz na nowym stadionie, który pierwotnie nazywał się Chamartin. Sześć lat później, zespół z Madrytu obchodzi 50-lecie istnienia drużyny i organizuje turniej, w którym niespodziewanie zwycięża ekipa z Kolumbii, Milionairos Bogota. W kolejnym roku, a dokładnie w grudniu 1953 roku, Real Madryt dokonuje największego w historii transferu. Pozyskuje Alfredo Di Stefano, który zrywając wszystkie umowy podpisane z Barceloną, godzi się na odejście do Królewskich. Kilka miesięcy później Don Alfredo zostaje okrzyknięty najlepszym zawodnikiem świata. Jak się później okazało, nie na darmo, bo Di Stefano, dzięki prawie trzydziestu golom, zostaje królem strzelców pierwszej ligi hiszpańskiej, a jego drużyna zdobywa w swojej bogatej historii drugie mistrzostwo kraju. W styczniu 1955 roku stadion Realu zmienia nazwę na cześć jego założyciela i od tej pory do dnia dzisiejszego nosi nazwę Estadio Santiago Bernabeu.

Kilka miesięcy po zmianie nazwy obiektu, zespół z Madrytu, po raz pierwszy występuje na arenie europejskiej w ramach nowego turnieju drużynowego, który nazwano „Pucharem Mistrzów”. Ponad rok później, podopieczni ówczesnego trenera Realu, po ciężkim i bardzo emocjonującym boju, po raz pierwszy zwyciężają w Pucharze Europy i jak się później okazuje, wygrywają cały turniej, w finale pokonując Stade de Reime 4:3. To bardzo ważne spotkanie śledziło aż ponad 38 tysięcy osób. Rok później ekipa z Madrytu po raz drugi z rzędu zdobywa Puchar Europy. Najpierw w półfinale rady Realowi nie dał zespół Manchesteru, a w finale, który odbywał się na Estadio Santiago Bernabeu gospodarze gładko pokonali Fiorentinę 2:0. Oprócz tego, klub z Madrytu wygrał ligę hiszpańską, a Alfredo Di Stefano już drugi raz zostaje królem strzelców.

W 1958 roku, mimo zmiany szkoleniowca, piłkarze Realu strzelają jak na zawołanie i już trzeci raz z rzędu nie ma na nich mocnych w Pucharze Europy. Tym razem po dogrywce hiszpański zespół wygrywa 3:2 z włoską potęgą, AC Milanem. Dzięki temu zwycięstwu klub zyskiwał coraz więcej pieniędzy i pozwolił sobie na kolejny wielki transfer. Do drużyny ze stolicy Hiszpanii przybył Węgier Ferenc Puskas. Rok później, mimo iż wszyscy myśleli, że Real będzie miał obniżkę formy, Królewscy udowodnili, że są nie do zatrzymania i czwarty raz z rzędu zagrali w finale teraźniejszej Ligi Mistrzów. Na stadionie w Sttutgarcie Blancos rozprawili się ponownie z Stade de Reime, wygrywając tym razem 2:0.

W Hiszpanii zawodnicy z Puskasem na czele nie wygrali żadnego trofea, ale Don Alfredo już drugi raz z rzędu zdobywa „Pichichi”, czyli nagrodę dla najlepszego strzelca w kraju z Półwyspu Iberyjskiego. Wówczas mistrzem zostaje odwieczny rywal Realu, FC Barcelona, Królewscy są drudzy. W roku 1960 passa madryckiego klubu trwa nadal. Po raz piąty z rzędu klub istniejący wówczas ponad 50 lat wygrywa Puchar Mistrzów, pokonując 7:3 zespół Eintrachtu Frankfurt. W tym meczu cztery bramki były autorstwa Puskasa, natomiast hat-trickiem popisał się nie, kto inny, jak Alfredo Di Stefano. Jest to już ostatnia wygrana, ponieważ w następnym roku, po spornych decyzjach sędziego, ekipę z Madrytu w ćwierćfinale tych ważnych rozgrywek pokonuje FC Barcelona.

2 czerwca 1978 roku, po długiej chorobie odchodzi Fernando Santiago Bernabeu de Yeste, który funkcję prezydenta Blancos sprawował 35 lat. Rok później na cześć byłego prezydenta zespół ze stolicy Hiszpanii organizuje turniej, w którym udział biorą takie potęgi jak Ajax, Real, Bayern czy Milan. Dwa lata później madrycki zespół po raz kolejny występuje w Pucharze Europy, ale doznaje porażki z Liverpoolem, a zdobywcą jedynej bramki w 82 minucie był Kennedy. 14 lutego 1984 do ekipy Blanco dołączył 18-letni Butragueno, który w poprzednim sezonie był królem strzelców Segunda Division. W swoim debiucie zawodnik rodem z Hiszpanii zdobył dwa zwycięskie gole i tym samym został okrzyknięty talentem na miarę Don Stefano (!). Mimo tego Butragueno nie był już tak świetny jak Di Stefano, a Real za czasów młodego zawodnika nie był tak wyśmienity, jak za czasów Alfredo. W lidze Królewscy zajęli odległe jak na Real miejsce i zamiast wygrywać Puchar Mistrzów, Królewscy mogli zadowolić się tylko wygrana w Pucharze UEFA, która, mimo iż klub istniał już ponad 80 lat, była pierwszą w bogatej historii.

Ta wygrana to tylko wstęp do kolejnych lat, które zespół może zaliczyć do co najmniej udanych. Rok później w lidze nie układało się dobrze, ale w Pucharze UEFA po raz kolejny nie było na nich mocnych. W finałowej potyczce Królewscy najpierw u siebie wygrywają 5:1, by później przegrać 2:0, lecz mimo tego niekorzystnego wyniku bilans jest 5:3 dla Blancos i to oni sięgają po trofeum UEFA. W ten sposób jako pierwszy klub w historii wygrywają to trofeum dwa razy pod rząd. W sezonie 1985/1986, po pięciu latach przerwy, madrycki klub po raz kolejny wspina się na wyżyny i wygrywa ligę hiszpańską, a trofeum Pichichi trafia do napastnika z Santiago Bernabeu - Hugo Sancheza. W 1993 roku podopieczni ówczesnego szkoleniowca wygrywają Puchar Króla, pokonując w finale rywali 3:0. Dwoma bramkami popisuje się Emilio Butragueno, a jednego gola dorzuca Mikel Lasa. Dwa lata później odwieczny wróg, FC Barcelona, zostaje pogrążona przez Galacticos, a wynik 5:0 gospodarze pojedynku mogą zawdzięczać Ivanowi Zamorano, który ustrzelił wtedy hat-tricka.

W 1998 roku zespół prowadzony wówczas przez Fabio Capello zostaje uznany najlepszą drużyną w historii futbolu, a Alfredo Di Stefano otrzymuje nagrodę dla najlepszego gracza wszechczasów. W tym samym roku Królewscy zdobywają UEFA Champions League pokonując w finale Juventus Turyn. Dwa lata później w 2000 roku Real znowu gra w Pucharze Europy, gdzie tym razem pokonuje Valencię 3:0. W tym samym roku, prezydentem ekipy z Madrytu zostaje Floerentino Perez, który sprowadza na Estadio Santiago Bernabeu Luisa Figo. Podczas pierwszego meczu, gdzie Figo wystąpił w barwach madryckiego zespołu, gdy miał on piłkę przy linii bocznej boiska, rzucano w jego kierunku nawet telefonami komórkowymi. Rok później nowy prezydent Realu do Madrytu sprowadza Zidane’a, a kibice Blancos wychwalają obu pod niebiosa.

W 2002 roku, a dokładniej 6 marca, roku zespół rozgrywa ligowe spotkanie z Deportivo, które niespodziewanie przegrywa. Mimo tego na ulicach trwa świetna zabawa i nikt nie myśli o ligowej porażce. Dwa miesiące później klub ze stolicy Hiszpanii gra w finale Ligi Mistrzów, gdzie wygrywa 2:1 z Bayerem Leverkusen i tym samym sprawia niesamowity prezent kibicom na stulecie istnienia drużyny. Później Figo i spółka zdobywają jeszcze na deser Superpuchar Europy, wygrywając z tryumfatorem Pucharu UEFA Feyenordem Rotterdam.

Dzień po tym spotkaniu kontrakt z Realem podpisuje Ronaldo, najlepszy strzelec turnieju w Korei i Japonii. W roku 2003 drużyna zdobywa 29 mistrzostwo Hiszpanii. Miesiąc po wygraniu ligi, po sprzeczce pomiędzy Beckhamem a Fergusonem, piłkarz odchodzi do Madrytu. Tu jednak zaczynają się problemy i piłkarz nie może odzyskać formy sprzed kilku lat. Ronaldo, Figo, Zidane i Beckham, czyli czwórka najbardziej znanych piłkarzy w roku 2003/2004, która powinna zapewnić Blancos mistrzostwo ligi zapewnia im…słabą grę i tym samym Perez, jak i „jego” zawodnicy dostają niezłą falę krytyki, która spada przede wszystkim od mediów. W 2006 roku Perez nie wytrzymuje i podaje się do dymisji. Następcą Florentino zostaje Ramon Calderon, a trenerem zespołu pozostaje po raz kolejny Fabio Capello. Drużyna z Madrytu podpisuje kontrakty z wieloma pilkarzami m.in. z Van Nisterlooy’em, Diarrą, Reyesem, Emersonem, Cannavaro, Marcelo, Gago oraz Higuainem, lecz mimo tych zakupów Real nie gra tak, jakby oczekiwali tego kibice.

W 2007 Real odzyskuje mistrzostwo ligi i w następnym roku broni je. Na ten czas przypada kryzys FC Barcelony, przez co Galacticos mają ułatwioną sytuację.

Real Madryt