Drugie miejsce zdobył mecz: Superpuchar Hiszpanii 17.08.2011 FC Barcelona 3:2 Real Madryt (17,5% głosów), a trzecie mecz: półfinał Ligi Mistrzów 2010/2011 27.04.2011 Real Madryt 0:2 FC Barcelona.

28 maja 2011 roku, to dzień w którym „Blaugrana” miała okazję zdobyć swój 4 Puchar Europy w historii klubu, drugi w przeciągu 3 lat. Powróćmy do tamtych wydarzeń.

W lidze Barcelona zdobyła tytuł, zostawiając w tyle Real Madryt. Na Camp Nou padł wynik 5-0, a więc La manita (rączka). Na Bernabeu był remis 1-1. Liga Mistrzów, której smak już zna Guardiola, była również priorytetem. Z rundy na rundę podopieczni Pepa grali jak natchnieni, po kolei eliminując w 1/8 finale Arsenal Londyn, ¼ finale Szachtar Donieck, a w ½ finale sam Real Madryt. Zatem drugi finał „Barcy” w przeciągu 3 lat. Rywalem „Dumy Katalonii” w ostatecznym akcie, był mistrz Anglii- Manchester United.

Finał był rozgrywany na New Wembley w Londynie, w `świątyni futbolu`. Manchester United chciał zemścić się za porażkę sprzed 2 lat w Rzymie, gdzie „Barca” ograła ekipę z Old Trafford (2-0). W ostatecznym akcie głównym arbitrem był niespełna 36 letni Węgier – Viktor Kassai (najmłodszy sędzia w historii, który poprowadził finał Europejskich rozgrywek).

Piłkarze Barcelony przybyli do Londynu już 23 maja, aż na 5 dni przed spotkaniem. Klub bał się pogorszenia pogody za sprawą wybuchu wulkanicznego, stąd tak szybkie przybycie do stolicy Anglii. Ta ostrożność, była zrozumiała, bowiem rok temu w sezonie 2009/10 Pep Team na ½ finał Ligi Mistrzów jechał do Mediolanu autokarem. Samoloty w tym okresie nie mogły kursować z powodu pyłu wulkanicznego. Ale wróćmy do 28 maja 2011 roku.

New Wembley, najdroższy stadion świata. Londyn miasto, gdzie futbol, jest jak religia. To właśnie w tym miejscu „Azulgrana” zdobyła swój pierwszy Puchar, wtedy jeszcze Klubowych Mistrzów Europy. Był to sezon 1991/1992, w finale na Old Wembley (z bliźniaczymi wieżami), zespół ze stolicy Katalonii grał z Sampdorią Genua. Przed 19 laty w zespole hiszpańskim grał ówczesny trener Barcy – Pep Guardiola . Mister rozmawiając z dziennikarzami wspominał, iż dzień przed finałem nic nie przełknął i strasznie się denerwował, ale później była wielka radość, ponieważ do Barcelony powędrował pierwszy tak cenny Puchar europejskich rozgrywek, a Londyn był zawsze miło wspominany. Jeśli chodzi o Manchester United, to też mają miłe wspomnienia z Wembley - to właśnie tutaj sięgnęli, również po 1 puchar europ,y w finale pokonując mistrza z Portugalii – Benficę Lizbona (4-1).

Przejdźmy do meczu, obie ekipy wychodzą na murawę, trybuny wypełnione po brzegi. W sektorze kibiców „Barcy” wyłania się napis: We love football. Piękne widoki, w lożach honorowych wielkie postacie ze świata sportu, w tym najszybszym człowiek świata - Usain Bolt. Manchester w białych trykotach, zespół FCB w domowych strojach. Przypomnijmy, iż „Czerwone Diabły” nigdy nie wygrały finału europejskich rozgrywek grając na biało. W składach drużyn nie było sensacyjnych zmian, ale … W wyjściowej jedenastce Pep Teamu, był Eric Abidal - człowiek, który 53 dni temu miał operację usuniećia guza wątroby. Miał on zastąpić Carlesa Puyol’a, który nie mógł wystąpić z powodu urazu. Wszyscy zadawali sobie pytania: „czy Eric wytrzyma te spotkanie?”. Jak się okazało - tak!

Rozległ się pierwszy gwizdek, Manchester United stosował silny pressing, tak jak przed dwoma laty w Rzymie. Ale 10 minut to za mało na Barcelonę. Po kwadransie gry FCB się rozkręcała, nadeszła 27. minuta spotkania. Gracze z Katalonii wymieniają między sobą futbolówkę, ma ją Xavi, generał podaje do Pedro, a ten lekkim strzałem z 14-17 metrów posyła piłkę do bramki. 1-0 i wybuch radości w sektorze Cule. Jednak radość nie trwała długo - 7 minut później „Red Devils” doprowadzili do remisu – W. Rooney strzela gola, wykorzystując złe wybicie piłki z autu graczy „Barcy”.

W drugiej odsłonie spotkania, „Azulgrana” nie grała w piłkę, to był teatr, piękno futbolu. A Pep był wielkim dyrygentem. Nadeszła 54 minuta, Iniesta podaje do Lionela Messiego. Argentyńczyk oddaje strzał z ponad 20 metrów i jest 2-1. W radosnym, szaleńczym biegu kopie mikrofon stojący w rogu boiska, świat nie widział tak szczerej radości. Bramka może nie była pięknej urody, ale to bardzo ważne trafienie. Fakt, bramkarz Manchesteru – V. Der Sar, był zasłonięty przez obrońcę Vidića, ale to nie umniejsza talentu Leo. On w ważnych meczach trafia do bramek rywali, również 2 lata temu ośmieszył Manchester United i strzelił bramkę głową, wyskakując wysoko nad Vidićem i Rio Ferdinandem.

Kwadrans później „gwóźdź do trumny” wbił David Villa, który po podaniu od S. Busquetsa z obrębu pola karnego wpakował technicznym uderzeniem piłkę do siatki. Było 3-1, podopieczni Fergusona już się nie podnieśli. W 88. minucie Pep dokonał symbolicznej zmiany, plac gry opuścił Dani Alves, a w jego miejsce zameldował się Carles Puyol – ostoja katalońskiej obrony. Po końcowym gwizdku, była radość, śpiewanie hymnu Barcelony, piłkarze odebrali medale i trofeum. A przed wejściem na słynne schody świątyni futbolu, Puyol przekazał opaskę kapitańską Abidalowi, by ten uniósł trofeum. Komentatorzy krzyczeli: „wygrał z chorobą, wygrał na boisku”, był to wzruszający moment dla samego zawodnika jak i całego klubu.



moje.fcb24.com poleca także:
Nominacja na Mecz Roku 2011: finał Liga Mistrzów 2010/2011 28.05.2011 FC Barcelona 3:1 Manchester United
Nominacja na Mecz roku 2011: Superpuchar Hiszpanii 17.08.2011 FC Barcelona 3:2 Real Madryt
Nominacja na Mecz Roku 2011: półfinał Liga Mistrzów 2010/2011 27.04.2011 Real Madryt 0:2 FC Barcelona